Martı

Kapanmayan bir yara olmaktan çıktın

Sözlerin gözlerin ilgilendirmiyor

Açmasını dilediğim solmuş bir yaprak gibiydin

Şimdi yalnızca savrulmuş yaprakların duruyor.

Yara olmaktan çıktın

Beklenmiyor

Özlenmiyor

Sevilmiyorsun

Durdun;

Deli çocuk değilsin artık!

Şimdi büyüyüp yeşeriyorsun

Ben açıyorum

Sen soluyorsun

Ben yanıyorum sen görmüyorsun.

O kadar basit yaşıyorsun ki

Söylüyorum susmaktan beter ediyorsun

Damarlarımdaki kanım yaşatıyor beni

Seni sevmek istemeyişimi gözlerimden anlıyorsun

Anlıyorsun sana niçin vurulduğumu

Anlıyor fakat susuyorsun.

Yaram değil;

kalbimden çok uzaklara atmaya çalıştığım

Bir yüksün artık!

Kaldıramam bu yükü seninle

Ya ölmeliyim

Ya da öldürmeli

Ya susmalıyım senin gibi

Ya da gözlerimdeki nefretimle yenmeliyim seni

Yaram acıtmıyor suskun martılar uçuşuyor benden çok uzaklara

Meğer sana beslediğim

Soldurmamaya ant içtiğim

Sevgim de gidivermiş onlarla.

Şimdi hiçbir şeyim değilsin

Ne kalbimde

Ne gözlerimde

Ne beynimde

Ne de düşümdesin

Sana baktığım anda gözlerimle öldürdüğüm bir zavallısın sadece.

Ben öldürmeye çalışıyor sen ölmüyorsun

Sustuğun zamanda beynini kemiriyorsun

Ben gitmekteyim sen hala "kal"diyorsun

Gidiyorum,martılar bile şarkı söylemiyor

O kadar ucuz yaşıyormuşsun ki

Henüz kendin bile bilmiyorsun

Bildiğim tek bir şey var

Yaralarımı sardım

Uçurdum

İçimdeki sevgini martılar götürdü

Söyleyecek bir şey yok sensiz bir dünyada

Kaderine yenik mi düşecek bu yürek

Yoksa kaybolan yıllar geri mi gelecek bilmiyorum

Ona yürüyorum

Ona gidiyorum...