Maske

siyaha boyanmış

bir zaman aralığına düşer sancılar

zemheri vurur mevsimlerin en beyazına

içi boşaltılmış şehir sendromları

yaşanır

üşür

benim olmadığım yerlerde

yalnız kalan

sokak lambaları

belki de

uzaklarda

zamanın her hangi bir yerinde

şimdi

ateş böceklerinin dans zamanı

ve sessizlik

derinden gelen bir çığlığın

gürültüsü

gözlerime

karanlıktan kalma korkular

çarpar

şimdi

ve

yine şimdi

aynalarda kimsesiz bir adam ağlar

mutluluğa uzak

yalnızdır

üşüyen elleri

ve

hala sırıtır

yüzündeki gülen adam maskeleri...