Masumiyetin Kalbi

'' İzbe şehrin sokaklarında dolaşırken, bir sokak çocuğuna rastladım. Elini uzattı ve yüzümü okşadı. Yüreğimde ki mahremime dokundu. iki damla yaş olup minicik ellerine aktı. Işık huzmesi damarlarında dolaştı. Nefes aldı ve nefes aldım...''

İçimde küçük bir kız çocuğu büyüttüm

Sessiz ve kimsesiz

Gözlerinde terk edilmiş bir ülkenin

İnsansız toprakları saklanıyor

Ruhu gün batımında

Ölüm kokuyor sokaklar

Nefes almak çok güç

Umut kimliğini kaybetmiş bir yolcu

'' Yüreğim kavşaklarda kaldı

Acılarım yol ayrımlarında dağıldı

Merhametimi yargılayıp idam ettim''

Bir kuş kadar özgür

Bir mahkum kadar tutsak

Yaralı bir ceylanın gözlerinde acı

Mutluluk ise bir fotoğraf karesinde

Anne, baba ve çocuktan ibaret

Umut gecenin sessizliğine gömülü

Asla bir bayram yaşayamayacak

Hüznünü gülücük diye minicik yüreğinde taşıyor

Çünkü ne bayramlık alacak bir anne

Ne de harçlık verecek bir baba var

''İçimde ki çocuğu anlamak

kendime çelmeler takmakla aynı şeydi''

Umursamazlık şehrin yüreğine çöktü

Şehrin bütün yolları geceleri görünmez oldu

''Mutlu bir çocuğun gözlerinde yargıladım kendimi

Yüzümde dehşet bir çığlık koptu''

Çocuklar asla çığlıklarını dışa vurmazlar

Çünkü konuşurlarsa ağlar sokak çocukları

Bu yüzden

Bütün izbe şehirlerinin çocukları suskundur

Onlar bizim masum yüzümüz

Ve ölüyor kaldırımlarda masumiyetimiz...