Masumiyetin Şekilsiz Aynası

Rüyadan sarkan bir ipe benzerdi elin

ince kuş tüyü rüzgârlardan kopup gelen

göğümün saten parıltısındayken dikiş tutmaz yüreğin

bir güle benzerdin sessiz ve öylesine

seni kendime nişanlamadan az zaman önce

tuttuğum bütün silahların demirinde soğudu nabzım

akşamı arşınla ölçerken gök beyaz kuşlar

demirinde soğudum tutuklanmanın

ten utangaç ruh asiydi biraz

ışıkların kir tuttuğu bir kıyı şeridi gibi inadına

kaç mühürlü serinlikle yıkandı göğsüm

denizin kumuyla resimlendiğimde naif bir şairken daha

anladım senin ben olduğunu

tutsak bir kadının inleyen sesiyle kırılırken içimdeki testi

bilmezdim gözyaşımın ölçülemeyeceğini

katran katran dirilirken düşümdeki buhran

annemden babamdan dostumdan utandım

kısa ömürlü filmlerin ölümsüz figüranıydın sen

her sahneyle büyüyen bir kez daha

beni bir tuvalin sonsuzluğuna yatıran

gönlünden kaçak, ustan yoksun ressam

rengin iktidarını sözcükte arayan manolya

bir renksiz şiirle tutuştu mevsim

kısacık bir günde gidiverdi sallanan sandalyenin

devinimini sırtlanan fotoğraftaki huzur

kısa bir günde nefes alır gibi sonsuz

sonsuz bir nefeste ölür gibi aniden

aldatılmış bir baba ölgünlüğünde gönlü kirli

utandığına utanan bir çocuk gibi bulanık

dudaklarımda eski bir öpücük lekesi kadar

imgesiyle büyüyor hala

bir kadına inanmak

masumiyetimin şekilsiz aynasında...