Mavi Sis Ve İstanbul

Sen ayrı bir umutsun, yüreğimde yeşeren

Başka bir mavisin işte gökyüzümü süsleyen

Ve hiç görülmemiş bir yıldız gecenin karanlığında

Adınla başlayan her cümle bir başka güzel

Falanca bir ömrün lâle devrinde

Seninle İstanbul'un puslu telaşı

Üzerimize yağan dumanlı isi bile masalsı

Tek odalı eski bir ev saray seninle

Sabah kahvaltılarında yediğim biraz peynir, ekmek

Ve üç beş zeytin en kral sofralara bedel

Yeni/yeni alışmaya başladığım bisikletim

Son model beyaz bir araba

Ve sen yanımda

Benimlesin

Saçların akarken omzundan gökkuşağı edasıyla

Attığın kahkahalar yaşam iksiri gibi

Ve bazen sebepsizce döktüğün gözyaşlarıyla karışıyor

Anadolu'nun kurak topraklarına

Sıcacık gülüşün siliyor

Yıkılan kentlerin acılarını

Suskun bir gülü giyiniyorsun bir gün

Ertesi gün bir dut ağacında neşeyle öten bülbül gibisin

Hangi mevsimi sürsen dudağına

Kırk iki yaşıma esen

Yedi iklimsin

Hangi yüzünü görsem de zaten

Ay ve güneşsin

Düşünüyorum da;

Belki de hayat bana bütün kaş çatışlara inat

İlk kez tebessüm etti

Doğrusu ve yanlışıyla yaşanmışlıkları bir bavula tıkarak

Yolcusuz bir geminin ambarına kilitleyip

Sislerin arasını açarak dönüşü olmayan bir yolculuğa

Uğurlamamı bekledi

Gel şimdi İstanbul'um

Seninle

Bir yelkenlinin güvertesinden

El sallayalım son kez Üsküdar'a, Kabataş'a

Bir de Sadri baba selamı çakalım

Kıralım dümeni ve savuralım

Merhaba diyelim

Martılara ve yunuslara

Karışıp akıntısına boğazın

Öyle bir kaybolalım ki

Bilmeyelim hangi şehrin limanında öleceğimizi

Ve gömüleceğimizi hangi okyanusa...

(Bir daha asla ellerini ayırma ellerimden, nefesini nefesimden

Gözlerini gözlerimden sevgilim...Gözlerini....)