Maviye Çalan Koğuş

Mavilerimi verin!

İçinde yırtık paltolu gardiyan,

Sabır tespihleri yere düşmüş koğuş ağası.

Babası da belli ki buralarda çok sabahladı...

Romanını elliye katlayıp,

Kırk yerinden yırtan yazarlar gördüm.

Tırnakları ile duvara yazı yazarak memleketi çizenleri.

Seni gördüm kırk yıllık rutubetli avluda,

Sana çarptı yüzüm,

Hüznüm güneşin göz kapatan namusluğunda.

Karşı potada elleri sıyrık bir çocuk,

Elinde yüzlerce ele değen bir kağıt.

Kağıttan gemiler yapıp çamaşır odasında,

Elbiseleri ile yüzdürüyor hayallerini oysa,

Tek içimlik tütününü düşürürken denizin ortasına.

Kantinden gelen acil telefon,

Sana ulaşmamış yazdıklarım.

Oysa hiç gönderemedim, memleketimeydi isyanım.

Sana bir çarık, ortasından delikli,

Bir de sararan atletimi bıraktım.

İç çeker boynumdaki sicim,

Soluğumu keserken bir gardiyan avluda

Zincir olur kalemim keserken sözleri.

Mavilerimi geri verin!

Gökyüzüne asılı kalsın artık gözbebeklerim...