Maviye Ekti Tanrı Çiçeklerini

Kayıklara yükledim kırları

Bahar uykusunda

Avuçlarımda nasır sancılarıyla asıldım küreklere

Çektikçe haz aldı anlar

Gökyüzü ne kadar maviyse

Ömürde o kadar

Günler geçtikçe yayıldı kokusu

Toprak özlemi mis gibi çok uzaklardan

Sürüklenmiş gökkuşakları

Eşlik sevdalısı

Yağmur damlaları akıyor

Dudaktan kalbe

Çiçekler yapraklarına kavuşmuş çoktan

Ne bir kara ufukta

Ne bir rıhtım

Avucuma batan güneş

Çektikçe yoruldum

Çektikçe çocukluktan

Ne kadar çok baharımsıydı büyümek

Bir alabora hikayesiymiş hayat

Bir çok yok

Ve yokluktan .