Maviye Sakladım Seni

Maviye sakladım seni
gökyüzünün değil,
intihar etmiş denizlerin uykusuna

Adını,içimde kırılan zamanın
en dilsiz, 

en kanatan sızısına bıraktım
O günden beri göğsümde
kanı çekilmiş bir çan sallanıyor

Nefesim, 

kendi kabuğunu kıramayan kör bir tohum
karanlığın en dip boşluğunda
susmayı filizlendiriyor

Gözlerim ise ışığı değil,
yokluğunun o ağır milini taşıyor

Ben artık

Seni değil,
sana inanırken avuçlarımda

 tomurcuklanan

bütün mevsimleri kaybettim

yalnızca adı konulamayan 

uzun bir yokluk
kök saldı derinime

Kirpiklerimin ucunda biriken

 sessizlik,
içimde parçalanan bir ufkun
tozunu savuruyor şimdi

Önce kendi sesimden çekildim,
sonra adını, 

başkalarının ağzında üşüyen
yabancı bir harf gibi duydum

Yüreğime

haritalardan silinmiş bir şehir çöktü
gece olunca 

bacalarından duman değil,
susturulmuş çığlıklar yükseldi

Kaldırımlarında yalnızlık,
cam kırıkları gibi battı 

ayaklarıma

Dilim, 

asırların pasını emmiş

 kör bir anahtar
çevirdikçe her kapı,
beni biraz daha kendime kapattı

İçimde binlerce kuş
aynı anda göğü terk etti.
Kanatlarının bıraktığı o devasa boşluğu,
uzun süre susmak sandım

Ve bazı şehirlerde sabah olmaz...
Belki de güneş,
yasın bu kadar derin olduğu yerlere
doğmaktan utanıyordur

O günden sonra,

içimde kalan son maviyi de

susturdum.

Seni

hiçbir ayrılığın

ulaşamayacağı yere bıraktım

Maviye sakladım seni 

Sonra,

Maviyi de kaybettim....