Mayıs Senfonisi

Bahçe ve ilkbahar, erik ağacının altında

sandalyede oturan karanlık bir silüet

sandalye kahvaltı masasından çalınmış

havada çay kokusu ve sıgara dumanı

sabah saat 3'kadar içecekler almış

iki kadeh boğazını nemlendirmek için

aylardan mayıs birkaç bülbül ötüyor

sanki bu arzu edilen bir şeymiş gibi

bülbülün cennetten yankılan sesi dinince

adam şikayetlerini ve küfürleri fısıldıyor

gri gölgeler ayağa kalkıyor ve yaklaşıyor

her yer ürpertici yeşile,maviye boyanmış

gölgesi kımıldamadan sessizce duruyor

menekşe ve taze çimen kokuları arasında

masanın üstündeki şarap kadehini izliyor

ve mırıldanıyor şu bülbül bahar boyunca

herkese şarkı söylesin

evet, evet söylesin ama herkes için değil

maria zaten oracıkta uyuyor derin,derin

sessiz uyurken kaç fırtına kaç kar gördü

hiç saymamıştı kaç aydınlık kaç mehtap

üzerine düşmüştü

ve adam uyumaya giden evdeki tek kişi

sarhoş ve dumana sıkıştırılmış nefes ile

bahçeyi ağır adımlarla bir şiir gibi terk etti

tükenmiş halde hiç bir şey hissetmeden

artık hiç bir şeyi duymuyordu

karanlık çökene kadar uyuyacaktır

ayarı yok ki, yatağa varır varmaz

sızmış neredeyse ölü gibi yatıyordu

gece çöküyor bülbül de derin uykuda

ve sabahın ilk filizlenmesinde

bahçede henüz müzik yok bülbül yok

adam ayağa kalkar yavaşça hazırlanır

ve ağır adımlarla dışarı çıktığında görür

güneş çoktan sandalyesine çökmüş

adam uyanık mı, yoksa hala uyuyor mu?

bülbül dinlenmeli, ilkbahar dinlenmeli...

Suskun//