Mecburi Ayrılıkların Zelzelesi ''aşk!'

umutlarım ölüyor her doğan güneşin batmasıyla

güllerim soluyor geçerken öylece vakit

ve ben hırçınlaşıyorum karanlık gecelere inat

yanaşma yüreğim hazırlanıyor ufak bir veda cümlesine

o da ufaklığına inat mayın döşüyor tabyalarıma

limanlarıma giriyor, ordularımı bozguna uğratıyor

''görüşmek üzere''

yıkıyor tümcelerimin çatılarını

yüzümün çarşafını kırıştırıyor

acı çekiyor parçalıyor

özür diliyor her seferinde...

''elveda''

diyemiyorum sana

sallanıyorum düşünüyorum

gitmeden delice özlüyorum

neye yarar mecburi ayrılıkların zelzelesiymiş aşk

'seni seviyorum '

inadına ve tekrar tekrar söylüyorum

''seni seviyorum''

gitme....