Meçhul Mezar
Bi mezarlığın kenarında
Bilmem bu hangi yıl
Oturmuşum bi kenara
Çınar ağacının gölgesi sırtımda
Bu ağırlık onun gölgesi mi?
Yoksa dünya mı omuzlarımda?
Anlam veremiyorum gözlerimdeki ağrıya
Uyumak istiyorum
Sessiz sakin rüzgarlı bi hava
Serinliği yorgan edip kuş sesleri ninni olsun kulağıma
Düz bi ovada yatıyor binlerce yüz
Kimi atıl kimi yalnız kimi mermer
Konargasında sulanan kuşlar
Sadeliği yaran taze toprak kokusu
Yeni bir dip açılıyor ilerde
Tüm günahları gömüyor zaman
Ve ağlaşıyor yakınlar
Üç beş günü var matemin
Sonra yerini saran ihtiraslar
Hayat bu
Debeleniyor insan
Ne de olsa muhtevası çamurdan
Allah verdi Allah aldı
Gerisi zaman
Kader denen o ince çizgi
Gözlerim ağrıyor
Musluğu olmayan o çeşme gibi akıyorken
Yaşlandım saniyeleri durdurmaya çalışırken
Yavaşladım
Gençliğin o durmak uslanmak bilmediği yaramazlığı
Uslandım ...
Şimdi beni bekleyen o karanlık çukura
Düşmeyi bekliyorken
Ne zaman duruyor olduğu yerde
Ne de ben...
Bekliyorum
Ölmedim
Yorgunum sadece...