Meçhul Yolcu-Aynı Yolculuk

__

Bazen;

İnsanın boğazına yapışır bu kent,

Asfaltta bilekleri boydan boya kesik,

Ne varsa yaşanmış zift olur,

Sarılır ayaklarına,

Bazen;

Suda boğulursun bir mürekkep balığı olsanda.

__

Ta tepesine vuruyordu güneş,

Alnı olmayan meçhul adamın,

Yol almaya çalışıyordu,

Bir tekerli renksiz bisikletiyle,

Fark etmiyordu;

Aynı dizelerde dolanıp durduğunu.

__

Sol yanağına düşüyordu sönük yıldız,

Gölgesi yitik meçhul kadının,

Koşmaya çabası vardı geceyi yaran,

Servilerin ve o kıskanç poyrazın arasından,

Bilmesede;

Aynı şarkının nakaratı olduğunu.

__

Ruhuna işliyordu yırtık tebessüm,

Düşleri aynaya yansımayan meçhul çocuğun,

Avazı çıktığı kadar söverek kaçmayı diliyordu,

Yanan kor kor çemberin içinden,

Anlamıyordu ya neyse;

Aynı şekilde başlayacak oyunların sonunu umduğunu.

__

Olmadı izin vermedi suretler,

Adam uğraştı yol alamadı,

Kadın koştu koştu tıkandı,

Çocuk mızıkıp durdu kaçamadı.

__

Tek kürekli bir kayıkta,

Bir akıntılı suda,

Buluştular,

Öyle boylu boyunca uzanıp,

Bulutlara bakarak;

Adam;

Yani şimdi ben öldüm mü diye düşündü...

Kadın;

Yani şimdi biz öldük mü diye düşündü...

Çocuk;

Acaba ne zaman geleceğiz diye düşündü...