Medeniyetin Beşiği Mezopotamya
Sanki Midyat’ın, Kızıltepe'nin o taş evleri,
Ey dillere destan, toprağın altında fısıldar bin yıllık dermanın.
Adın yazıldı tarihe, asla silinmez bir hayal artık
Bağrın o eski, o derin liman,
Sanki Midyat’ın, Kızıltepe'nin o taş evleri,
Zamanı yontan o kadim hallerin...
Bin sevgi,
Bin sevda,
Kars’ın Ruslardan kalan damlarında,
Ayazda üşüyen
Ama sönmeyen
Bir köz gibi sıcak.
Sen ki medeniyetin beşiği, bereketli hilal,
Uruk, Babil, Akad küllerinden doğan
Mezopotamya
Yalnız göğsüme durmadan bir rüzgâr esiyor,
Öte yanda içimde büyümeyen asi bir çocuk var,
Ve
Bendeki olan sen,
Hâlen
Altmış yıllık bir hasret
Bir damla suya kavuşan toprak gibi
Can buldum, birden uyandım, toprağa ekilen tohum gibi.
Korkmuyoruz karanlıktan, ne de şu gecenin sahiplerinden,
Çünkü göğsümüzde senin adın,
Yüreğimizde ezilenlerin ahı var.
Biz bu sevgiyi
Gözaltıları,
Sürgünleri,
Bin yıllık kavganın orta yerinde büyüttük;
Ne göz yaşımız kurudu
Ne de inancımız
Mezopotamyam zapt edeceğimiz o büyük gün yakın.
Fırat’ın kıvrımında fersah fersah bir buğu tüter eskiden beri,
Her taşın altında yatar
Bin yıllık bir tesbih.
Kürt dağlarında rüzgâr
Özgürlüğü fısıldar,
Ermeni manastırında kederli
Çanlar çalar.
Bu güzelliklerin yüzü suyu hürmetine
Ne olur,
Hep derin bak,
Sakın benden kaçırma gözlerini;
Yılların koyu karanlığının bitmesine ramak var.
Şimdi her köşe başı bahar,
Şimdi içimde,
Seninle çoğalan
Sana varan
Bir masalın
Tüm yolları var.
Kürt’ün halayı, Ermeni’nin ağıtı, Pers’in nazı,
Halklarının ortak coğrafyası
Mezopotamya.
Sen, bir dağ ateşi gibi düştün
Ömrüme,
Elegez'in yamaçlarından
Ağrı'nın doruğundan
Süzülen bir tül gibisin,
Yüreklere doğan
Özgürlüğün kızıl güneşi,
Vadilerinde
Dicle'nin asi ve derin serinliği...
Toprağında
Dağlara çıkan partizanların ayak sesleri var.
Ben
Sana sevdalı rüzgâr gibi asi,
Umut gibi dağlı,
Yaman ve cesur.
Kızdırmasınlar beni, bana tehdit varsa eğer;
Sınır tanımam, töreye de ters düşen dosta selam vermem
Anadolu'nun kesişiminde yer alan kadim Mezopotamya
Zengin coğrafyanın
Kültürel mirasından doğdum
Yaşamı sevenlerdenim
Özgürlük neferiyim
Ne ordular durdurabilir beni,
Ne kanun
Ne yasalar!
Bir türkü tutturdum, yankısı Munzur’a yaslanır
Engel tanımayan bir nehir gibi
Özgürcesine.
Medeniyetin özgürlük çiçeği
Şimdi
Mardin’in gümüş tepsisinde
Bir akşamdır,
Siverek’in sıcağında
Kavrulur adımlar.
Ve Taşlıçay’ın rüzgârında
Savrulur
Hikâyen;
Sende, adı bilinmez, dumanı tütmez isimsiz mezarlar,
Üstünden uçuşan toz bulutu,
Annelerin gözlerinde dökülen
İnci tanesi yaş,
Beşikte sabaha uyanan ağlayan bebekler...
Yaralı göğsünde, kanat çırpan göçmen kuşları
Sarp kayalarında dağ keçileri, ürkek ceylanlar var,
Ve sessizliğin ininde saklanan bir tavşan, izini bırakır toprağına.
Bir vaşak süzülür ormanların alacakaranlığında,
Gizli ve asil.
Sarıkamış’ın ayazıyla kesişir yollar,
Yolgeçmez Vadisi’nde rüzgâr ulur,
Kağızman’ın eteklerinde,
Kötek Deresi
Coşkun ve hırçın akar karanlık tarihe inat.
Sen ki çölleri yeşerten yağmur kadar bereketli
Yüreğimin en gizli,
En mukaddes ezgisi.
Adını ansam rüzgâr susar, gece yatar,
Yollar aç bu gamlı ömre gelsin bahar.
Bir yanda yoksulluk var, diğer yanda da çok yakın özgürlük var,
Sorarım gidenlere, bu yollar kime mülk?
Gecenin sırtında bir yük,
Ayazda kalmış bir serçe,
Ama içimizde o inatçı, o asi türkü henüz dinmedi, bil ki...
Yoksulluğun orta yerinde
Açan bir zambaksın,
Biz ki dağların çocuklarıyız, yarası derin,
"Özgürlük nerede?" deme, o çok yakın.
Ve rüzgârın sesinde senin yerin!
Aynı rüzgâr esiyor,
Aynı acı duruyor,
Fakat yürek bu yükü hep umutla taşıyor.
Birlikte atar bu yürek, sökülür bu kara zincir,
Bir yudum su,
Bir nefes, o kutlu sabırla,
Ne zulüm kalır ne hasret, ne de bu ıssız gece,
Yazıldı yüreğime adın, en güzel dilden, en tatlı heceyle...
Süryani kadim diliyle okur,
Keldani bakraca şekil işler,
Dualarını derinden,
Mardin’in taş evleri ışıldar akşam serinliğinden.
Bir Kürt kızı oturmuş
Alçak kilim tezgâhına,
Elleri nasırlı
Ama sevda düşmüş nakışına.
Mekik gidip gelirken sedefli ellerinde,
Bir türkü mırıldanır nazlı ince dilinde
"MEZOPOTAMYA" diye
Düşer iplikler taşa,
Toprağın alın yazısı yazılır
Sanki baştan başa.
Bu kilim bir harita değil, bir halkın sesidir,
Kürt kızının parmaklarında zamanın nefesidir.
Mehmet Çobanoğlu
17.11.2026
Gürpınar
Künye · No. 365209
- Eser
- Medeniyetin Beşiği Mezopotamya
- Şair
- Mehmet Çobanoğlu
- Yayımlanma tarihi
- Son düzenleme