Mehmed'in Öyküsü

Bir gün

Dağda

Şafak vakti

Kader ağlarını ördü

Kör talih çelmeyi taktı

Ters gitti işi Mehmedi'in

Sendeledi

Gök gürledi

Dağlar yerinden oynadı

Kapandı göz kapakları

Yıkıldı kaşı Mehmed'in

Taş gibi düştü içime

Bir zehir

Ruhumu yakan

Göğsümde kan

Göğsümde bir volkan gibi

Kanayan başı Mehmed'in

Rüzgâr gibi geldi geçti

Ciğerimi deldi geçti

Doyumsuz güzeldi geçti

Yirmibir yaşı

Mehmed'in

Sevdamız gibi yürekli

Yurdumuz gibi aydınlık

Kalbimin yerinde vuran

Beynimde zonklayıp duran

Tarihin kara bağrında

Sonsuzluk gibi oturan

Şu mezar taşı

Mehmed'in