Melankolik Şiir

Acılar içerimde kökleşmiş

Dudaklarımdan çıkan Melankolik bir ıslık

Kulağımda hala o son söylediği cümleler

Hafızamda o umursamaz halleri

Aynalar göstermiyor artık gülen yüzümü

Çevremde boş kalabalıklar

Gereksiz tavsiyeleri

Anlamıyorlar...

Artık gelmeyecek bahar

Açmayacak çiçekler

Konmayacak kelebekler

Güneş doğmayacak

Ağrıyor bak sol yanım

Bozuldu hepten ayarım

Gündüz gülen maskemi takarım

Geceye hüznümü saklarım

Kim ne derse desin

Ben melankolik yaşarım