Melissa

Sensizliğin hangi mevsimindeyim...

Gönlünü ben çocuğun gurbetine salıp

ölüp ölüp kaç kere dirildin,

bilir misin Melissa.

Sevgiler ölmez derdin,

söylesene ben yaşıyor muyum Melissa...

Benden kalan ne varsa bakışlarına;

hasrete bürünmüş,

bilirim öylece yatar içinde.

Sessiz ağıtları, elemleri katarsın ya gecelerine,

ben de işte öyleyim, uzaklarda Melissa.

Gittiğinden beri bana mektup yazmadın.

Kalbime özlemi bağlayıp

bir yaz günü sana gelmek istedim

ama acılara kardeş olan sevdam beni bırakmadı.

Bu yaz da ektiğin çiçeklerin hüzünle açacak,

kapımızın önünde Melissa.

İçlerinden kan kırmızısı bir gülü koparıp

duvara asılı resminde, savrulan saçlarına taktım Melissa.

Sokak lambalarına yediriyorum hıçkırıklarımı,

akşamları, yalnızlığıma soruyorum

nafile; sesin gelmiyor Melissa,

artık güneş de ısıtmıyor,

gülüşler dolaşmıyor yüzümde...

Ne zaman aynada aksine dalsam

boğazım düğümleniyor, konuşamıyorum Melissa.

Ah Melissa!

Mevsim, ayazını katarken havaya

yüreğim eriyor.

Gün batımlarında dağınık odamın kirli camlarına

bir büyük hasretin çağrısı vuruyor,

içimin oyuncaklarında çocuk sesin;

sanki, 'canım gel, çok özledim' diyor...

Hep karşımda merhamet dolu gözlerin var,

ben bu ölü kentte inan yorgunum Melissa.

Kahırlı gecelerinde bu şehrin,

hep gözyaşlarımı topluyorum.

Bir bilsen kaç kez yargılandım aşkının ellerinde,

bir bilsen ah Melissa.

Gündüze ve gecelere kanayıp durdum,

aktım aktım acılara boyandım,

bilmem ne kadar yandım kavruldum.

Suçum sadece seni sevmekti Melissa.

Şimdi içimde intihara meyletti yaşamak,

hayata değil, ölüme vuruldum Melissa,

yaşamak isterken delicesine

ölüme vuruldum Melissa...

Artık yeryüzü dar geliyor bana Melissa...

Ah Melissa! Sen de Melissa...