Menekşe

Ne zaman bir menekşe dokunsa parmaklarıma, 

Bir mezar serinliği dolar avuçlarıma. 

Sen hayattayken söyleyemediğim ne varsa, 

Taş olur dizilir kurumuş dudaklarıma.

Ellerimde hâlâ saçlarının ıssız kokusu,
İçimde dinmeyen bir cenaze uğultusu.
Ben seni unutamam yıllar geçse de,
Meğer aşk dediğin şeymiş ölümün uykusuzusu.

Gözlerim arar durur o eski gülüşünü, 

Toprağa emanet ettim en güzel düşümü. 

Kimse dindiremiyor göğsümdeki sızıyı, 

Kabullenemiyor insan yarım kalan öyküyü.

Bir sabah uyansam da başucumda bulunsan, 

Derdime derman olup yaralarımı sarsan. 

Hangi bahar yeşertir kuruyan bu dalları, 

Ne olurdu topraktan tekrar bana uzansan.

Yağmurlar yağıyor bak, gökyüzü de ağlıyor, 

Hasretin ateş gibi yüreğimi dağlıyor. 

Mermerine kazınmış o sessiz iki satır, 

Benim tüm yollarımı bu kabre bağlıyor.

Zaman hiçbir şeye merhem değil, anladım,
Mezarına menekşe dikerken sessizce ağladım.
İnsan en çok sevdiğinin yokluğunda çürürmüş,
Ben bunu senin yokluğunda anladım.

Şimdi rüzgâr bile hep senden yana eser, 

Ay bile karanlık yüzünü yere keser. 

Ben sana şiirlerden bir dünya kuracaktım, 

Kısmetmiş kabrinde çiçeklerle konuşmak meğer.