Menzil

Çatlayan kuraklığıma düştüğü zaman yağmur

Özüme ve iliklerime işler toprağımın kokusu

Diyar diyar akışarak rüzgârda süzülür

Ateşkesin derin korkusu...

Nice zulümlerden boynu bükük çıktı Kıbrısım

Kapalı kapılar ardında elden ele satıldı

Karanlıklar hâkim olurken güneşine

Kaç tecavüzcü salyasını akıttı...

Her seferinde vatanıma hükmedenlerin

Zulme hüküm verenlerin nasırsız avuçlarında

Ufalandıkça nasırlaştı, tarumar edildi vatan aşkım...

Ana rahminden toprağa düştüm düşeli

Zalim pençesiyle vurdu sırtıma zulmün elleri

Kendi benliğimde sıkışıp kaldım

Daraldıkça daraldı menzilim

Tıpkı kanadı olup da uçamayan

Mevsimi gelip göçemeyen kuşlar gibi

Çakılı kaldım yorgun gözlerimin çukurunda

Tıpkı kendi çukurunda mahsur Kıbrısım gibi...