Meşakkat

zordur yaşamak

aklın şamarına oturunca yürek

kayıp aşkların kudurtan arayışlarına

bırakma beni

satar katarındaki kıymetlerini ilkbahar

bulamayınca aradığını

ölüm ganimettir onca acıya

atar kemendini yaşamın incelmiş boynuna

bir intihar daha...

bendeki

duvarlar örülüyor her yana

nefes alamıyor

gökyüzü ve aydınlığım

dökülüyorum bir uçurumdan aşağı

dipsiz kanyona bıraktığım umudu

sahiplendi sürüngen bir bilinmeyen daha

arıyorum kendimi

bulamıyorum bir türlü...

tutturduğuna gider

nafile

anlaşılmaz aklın silsilesi

kalkanlı bir kılıcın hikayesinde

bir baş ve çaresiz bir yürek

kanamaktadır

aranmaktadır

kahramanlık nedimesi

yıkım ve tufanın dilinde

artıklarını gömer yaşamın toplu mezarına

mezarda

dünya döndükçe

sahibini arar karanlık...

bana mal edilen

yine hüsran ayrılık

gözlerimle gördüm geceye sızan şafağı

nerede kaldın ulan nerede

efsane dostluk

şafağa geç kaldık işte bir kere daha

anlatacağım yinede

sonucu ne olursa olsun...

kirlenen bir yalnızlık var içimizde

kimseye faydası olmayan

yabancısı olduğumuz kendimizde bile

'tut elimden kaldır beni' diyemiyoruz

kuru bir meşede damlayan reçine gözyaşıdır

gammazın fütursuzluğuna

soluklayan hırsızı varlığın sahasında fit attıran

retinamda hicrana sarılmış kopuk bir aşktır yaşamak

sür hayatın üzerine

yaşamını

hayır diyebilmek zor olsa da...

hayır diyebilsin yüreğin

sanada kalmayacak olan küçük çıkarlara