Meselâ Bahar

Meselâ Bahar

Meselâ

Sabah güneşi...

Bulutsuzsa gökyüzü

...Yalnız mıdır o senâ?

Umuttur umutlu serçeler...

Çiğdemlerin bohçasında

Gülücük...

Bizi bizden edip

uzaklaşan,

Aslında uzak dağların

koyu lacivertlere biriken pusu...

...

Arı kuşları

sümbüllerin memelerinden

Bağrına yükler, öz sütü.

Kanat çırpıntısında

Beyazdır haleler.

Zamanın ters yönü,

Geri saran ihtiyar toprağın

genç failleri

Bir bağın içinde

Hârelenir tîn-i evvel.

Bak,

Elinde gece kandilleri

ateşböcelerinin.

Yanan ve sönen fasılalarla

Göz rengine bir çelenk konmuş;

O zaman,

Mesela ışıltıdır bahar.

Yediverenler çalarken fısıltılarını

gümüş çiğ tanelerinin...

Sen o güneşe

Sessizlikle kavruk

bir ayçiçeği olmak yolunda

Biriktir tevazunu

ve VaV gibi eğil.

Sen güneşlenirken,

Ankara hep morcivert sularda süzülür aslında,

Kızıl mı kızıl bir yamacında

Üveyikler sevişir...

Bulvarlarının sarı ışıltısında

Tabela gülüşler aralanır.

Koyu mavi kaldırımların

Dünü yeşil örüntüsünde

Antrasit parkalı,

Kuvars tülüyle

Göğüs germeler...

Deniz burada gezmemiş gibi.

duvarlarında

resimler tebessüm...

Ansızın düşer aramıza Turna dansları...

eşleşmeler.

Hani bulursun sen hep beni,

Hani yakalanır

Gülüşüm gülüşüne.

İşte burda bahardır

tebessüm.

Meselâ kuvars damlasına

Sor!

Neden

Bu şehir

Gri parkalı?

....

Bir kere daha düşün!

Ve

Sensiz her “An-kara”

Biraz daha esrikse

Ama seninle hep daha güzelse;

Mesela bu Senâ-yı Bahar

Kimin sebebidir?

Tcpassenger_ierdoğan

05.05.2026/Ankara