Metropolistanbul...2010'a Bir Kala...

Tersinden okuduğum tarih cefası / gözlerime cenk

Dağılan yivaçar sakallı yafta

Güne kıl kala ufkun siyahı kamaşsa da

ömrümü gömdüğüm geçit / rüya...

Göz yumrularında kamaşan geçmişi onaylayan terim

/ ilmi atılmış ilmek kırılgan tedirginliğin izdivacı / cümle âlem

Kimse kalmadı Manavlar zorlu korku / göç zalim

Aklımın yettiği dipnotlar kayıt / yüzde yara alaca leke

Mageralılar keşke...

Anladım ki ruhu emanet ettikleri

mavi serin, nazı kıvrak İSTANBUL şimdi nere de?

Bir burçtan tutunmuş çağdaşlık adına / Avrupa (!)

Diğer surunda bırak yakasını der gibi / Asya (!)

Boğazı yırtılıyor boydan boya... Nereye! AVRASYA

Altın boynuz küstürülmüş sularına

Yedi ayrı tepe karışıklığın altını çizercesine

Düzensizliğin atmosferini çekiyor derinlerine

Sokaklarına dağılıyor kalabalık sessizce

-Kaç isim!

Kaç yüzyıl!

Başkentlik yaşadıysa cihanda-

En çok utanır oldu son adıyla

Yaklaşırken 2010'a...

Çok güzel ama (!)

Ürkütücü çığlık avazda karakter satıyor mizan denge

Meşrep kararsızlığında içi geçmiş düşünce metropol barındırıyor içinde...

Kozmopolit yaşayış küskü mozaikler rengine göre süslü

Sığınaklarımı açıp baktığımda Topkapı'dan bir resim kaldı / hatıra...

Hüznü yorgun beş uzak bakış geriye

Ateş üstünde raks eden sükûnet çırpınırken binlerce yürekte

Gök delinir parlak cam gri işkence / insanlık kaçırılıyor içine

Ve ilk çağ taş atıyor bu güne

Zaman içinde...

Tepelerine aşiyan gücü kanatlarından

öncü ibadetlere dönen çalkantılarına bayrak asmış yeni ırk

Sembollere sarınarak doruklara çakılan sarmaşık gibi çağlar / onu örten toprak...

Rahman keşfiyle keşiş rüyasını ağırlaştıran

Paradoks

Hep o eski

yolculuk...

Epiğin ve köleliğin ?Kızıl Elma? bahçeleri ölü ve seyirci arasında...

Byzantion...

Artık sen değilsin...

Saçlarını özgür kılıp boğazın kaygısından uzak

cennetin durağından çekingen ilk elma

ve can çekişen medeniyetlerin ilk ismi

Söz kesimi bir özenti silsilesi

Kentte şenlik linç ve kutlama...

Konstantinopolis...

Yıkılırken taşı talan dağılmış toprağa

Bir silgi var elinde siliyor yenileme tersine

Ortadoğu'nun hâkim komutu genç bir dönemin yeni soyu

Ortaçağ'da dünyanın en parlak ve zengin lordu

Konstantiniyye...

Ama devam eder hazine giden / sonu

Camide ezan kilisede çan

karışık bir mekân ırk düşer - soy kıran -

Göçebeler diretir güç kıyı, toprak yeşil, kendi yurdu

Yetmiş iki buçuk milletten kurulu

Dirhem çekilir olur sirkeci turu manavlar toplanır olur kulu

Nereden bilsin ki yolu?

Devirler

ve

Sanat

altın çağını yaşasa da onun boynu bükük

Çekilir sakladıklarıyla kıyılarına

Uğultusunu duymadığım ses sınırında

Göklerden gelen takımyıldızı

Mevsimleri yana eğilir baharların kırık kalır dalı

iki dargın kıyı kirpiklerimde kımıldar boğaz

Ve çakıllar ne çok anlatır medeniyet bilgesine

İnsanların değil dağların beyhude bilgisiyle

Utanır oldum tarih kemirgenliğinde parmak değince secdeye

İSTANBUL'u araladım lale bahçesinde sıkışmış çerçeve

Sıradan baksam da gelir oturur çintemani mendile

İki sap bir haylaz silindikçe utanmaz aymaz

Kelam bir motif üzerinde döngü renkleri olur imkân

İhtimal seçeneklerinin arasında kavram

Aklın yolu önüm arkam!

İSTANBULu İSTANBULla konuştursam...