Mevsim Döngüsü...
Mevsimler kuşanıyor cümlelerim
sözcüklerin ikliminde geçmişim
cemre düşüyor önce omzuma
sonrası yağmur karartısı avucumda
güneşi sayıklıyorum her gece yatağımda
dilim varmıyor cemreyi anlatmaya
beslenme çantasını evde unutan çocuk misali
küskün bakışlı
aslında içinin boş olduğunu bildiğinden
mecburi bir rahatlık kederinde
nevroz yasaklı harflere esir düştüğü vakit
acemi bir ateşin üstünden atlıyor
havaya...suya...toprağa
yağmur desen sessiz bir kadın
göğe bağdaş kurmuş öyle rahat
soluğunu sokaklara üfledikçe
kaldırım taşlarını renklendiren
yankısında göğe yedi renk kuşak saran
unutulunca dua bekleyecek kadar nazlı
ciddiye alınmadığında ahmakıslatan
sahipsiz kalınca düşüyor kırılgan yaşları
avlulara...dağlara...ovalara
güneş umarsız bir adam
akşam üstleri yalnızlığına çekilen
acem elinden doğduğu sabahlarda
yüzünde kanatları kanayan martı yarası
dilsizliği uğruna üşüttüğü kadınlar
mektuplarını suya verir hüznün kıyısında
bu yüzden tütün basar göğsüne her gece
efkârlanırken ateş daha bi yakar ellerini
tüm yaralarım yalnızlığımdan deyip gider
çiçekden...pencereden...sevdalardan...
okul yolunda taş olan hayalleriyle çocuktum
havasız...susuz...topraksız...
damlasında kopan kıyametiyle sessiz kadındı memleketim
avlusuz...dağsız...ovasız...
zemheri ilişmemiş gündüzleriyle umarsız adamdı ömrüm
çiçeksiz...penceresiz...sevdasız...