Mevsimsiz

ışıklar sönük

gökyüzü susmuş sesine

bulutlar rahvan soluyor

sicim sicim inmiş

ilmek ilmek dokunmuş

yeryüzü yeşile

hasretini salmış toprağa

arıyor yerde zerre

uzuyor narin ince boyu elifin

toprak hasretinden çalmış kızıla

çatlamış kavruk

nasır kaplamış bedeni

arıyor zemheri kaçkını serinlik

men'dili çürüt yosunluğa

uğultular bırak ılgım

boy attırır acı insana

boşluğa gövde

bırakma zamanıdır

benim işte filiz

yeniden doğan rahminde doğanın

pencere önü umutla bekleyen

saksı içinde canlı

humus biriktiren

karıncalanır şimdi ruhum

mevsim döngüsüne girdikçe

gönlüm baharda kalır

olgunluğuma haziran sürülür

ve yüzüm eylül büyütür aynada