Mevsimsizliğime Uğrama

büyük ve çıkarsız uzaklıklar biler aşkı

sonra keskin kılıcı yüreğimin donuk bakışların

ama zamanı yenmişliğimle

savurganlığın doğurduğu unutmalarda olmayacağım

hiç

ayrılık anlarında gerçekten öldüm

ölmek nedir bilmiyorum...

son durağım dudağındaki duraksızlığımdı

aslında

aslında akşam alacasının her hangi bir sokağında

düşlerden de ötede kaçtığım yokluğunda kaldı çocukluğum

delirircesine anımsamaya çalıştığım bir imge taneciğinde

şimdi daha iyi anlıyorum

kendimi unuttum...

sen

anılarımı yakıp yıkan kankasıydın kendi yalanlarının

bana en uzak yanın kendine en yakın aldanışındı

ve hayata hayat sandığın

göç mağduru göklerin ıssızlıklarıyla bir aniden susuyorum

güz oluyorum birdenbire sesimde filizlenen nafile çabaya

yazlarımda saçlarının kıvılcımları kül

mevsimsizliğime uğrama...