Meyhane

biz geldik

ey kapı bizi gör diye denir mi

o an aklımdan öyle bir şey geçti ve

hızlıca girdiğim mekanın gövdesinde

gözlerime ilk değen şey

aslında kafamın içinde kurduğum

yani benim uydurduğum

beni heyecanlandıran aradığımı bulma isteğiydi

maalesef hafif fısıltılı bir pencereden başka

anlamsızca karışıyordu her şey bir birine

uzun bulvarlar uzakta dursun

ne zaman başım dönerse geleceğime söz veriyorum

ne tuhaf

bir masanın üstüne ellerimi koyup şarkılar dinliyorum

onun sesi bunun sesi falan derken

bir uğultunun içine düşüp sessizliğe ağlamanın

tadını çıkartıyor içimdeki gölge

ben ona hoş geldin diyorum

söze nasıl başlayacağını bilmeden pencereler var diyor

uzatmalı harflerle konuşuyor ki sesi uzasın

hemen kesip lafa karışıyorum

sıkıcı gün çabuk geçmez

sana düşürür beni

desem de

hala anlamıyordu beni

bir şeyler mi kırılıyor

iki bardak bir çanak gece oluyor

zaten geç kaldığım bir karanlığı fark ediyorum

pencerelerden sarkıp geceyi dinlemek

lambaların ışığına yağmurlar düşerken

yerler bir parlak bi parlak

gitsek mi diyorum çekingen

hemen kaçalım diyor

sesi tez çıkan bir heyecanla içimden

uzun uzun kaldırımlar

eteğine benziyor apartmanların

şimdi kuşlar nerededir acaba

bilsem de yaşadığıma inansam

seni bir çırpıda unutur

koşarak uzaklaşırdım kendimden.