Mezar-ı Şehir

saçların dar ağacında ip olsaydı

boynumu geçirirdim

sevdan cellat olsaydı

bedenimi verirdim

oysa sen ne saçlarını dar ağacında ip yaptın

ne de sevdanı cellat

sadece gidişlerini bıraktın

bir ölüm sessizliğinde

oysa ben çoktan atmıştım kendimi

ölümüm kucağına

yüreğinden kefen dikmiş

sevginden tabut yapmıştım kendime

ve kendimi kaybetmiştim

mezar-ı şehirde

artık bir koca suskunluk mezar-ı şehir

gönlümde

yosun tutmuş yüreğim

dev dalgalar altında

dışarda ölüm

dışarda intihar

dışarda sensizlik

ve karaya vurmuş ben

mezar-ı şehirde

yüreğimin fırtınalarını saklamıştım

mezar-ı şehre

dört mevsim kalbim

sonbara döndü gidişinle

dedim yaa

ben çoktan atmıştım kendimi ölümün kucağına

ve ölümün kucağında kaldım kimsesiz

mezar-ı şehirde