Mezarlıklar Ülkesi

rüzgar kılıklı

henüz tılsımını toplamamış çocuklar var burada

beyoğluna çıkacaklarmış

ben orayı karıncaların yuvası zannederdim

öyle çok olurlardı ki bazen

uğultulara karışan yalnızlıklarımızın

bizi bizden uzaklaştıran kırıklarıyla buluşurduk

çok nasihat ettim dinlemediler

onlara mezarlıklar ülkesi dediğim

pierloti de çay içmelerini salık verdim

birbirinizi duyunca gözlerinizin içinde sevişen aşklar bulur

lacivert harelere şiir yazarsınız olur mu

dediğimde

babalık orada ne balık pazarı var

ne de cumhuriyet meyhanesi

galata dan aşağı yüksek kaldırım

nede yıldırımlar gibi akıp giden silinmişlerin sahnesi

var dediklerinde

bu çaresizliğimi pek tabii

uzamış bir peygamberin ağaçlar içinde şiir okumasına benzettim

kırılmadım

bira ve şarap haricinde kendileri ile kaynaşabileceğimi

aslında aynı gökyüzünün altında

farklı hissedişlerin olabileceğini

ve saygıya değer bir istekle eşlik edebileceğimi tekrarladığımda

gülüştüler

abi taksimde çay yok ki.