Miladın Treni

Uçtu alaca karanlıkta

Üzgün serçeler

Giz içinde, upuzun

Göç ederken kendi dilinden

Acıyı çiğnedi sabrım

Dağların hin sesinde

Bir hatıra kendini vurdu

Ilgınlar uyurken henüz

Bir ana çocuğuna dokundu

Kimliği yazıldı tarihin

Tozkoparan mevsimlerde

Sakındım aklımı

Vicdanımı sakındım

Tahta sandalyede

Tanıklığımı emzirdi geçmişim

Parlayan yıldıza karşı

Issız bir ırmağa ısmarladım kendimi

Ölüm dinlendi

Aşk dinlendi

Salkım verdi ağaçlar

Toprak dinlendi

İlk kıyısı bendim gülümseyişlerin

Senin, gül açan mayısında

Ayakkabılarımı ilk bağladığım

Sevincim...

Bin ağrıyı asıp boynuma

Geldim işte!

Yargıla beni hadi

Yaşamak için titreyen

Korkaklığınla

Namussuzluğunla

Yargıla!

Tüm çocuklar şahidimdir

İşçiler, şairler...

Bütün sazlar söyler beni

Şiirler, türküler...

Yaşamak, onurdur

İnsan mukadder!

13.01.2017