Mimoza

Kırmızıyla beyazın aşkının tek meyvesi

Yeşil kırda salınan pembe bir mimozayım.

Küstürmeye yeterli esen rüzgârın sesi

Dokunmak isteyene eza veren cezayım.

Mızrak çarptı göğsüme için için kanadım

Afet miydim bilmem ki Afet olsa da adım.

Amacım hoş kokumla dağıtmaktı mutluluk

Kötü olmasa bile bilinmedi niyetim

Heybemden akıtmıştım varımı oluk oluk

Böyle mi olmalıydı can vermek mi diyetim?

Okşanmayı bekledim hak etmedim dayağı

Çok kötü yaraladı atmacanın tırnağı.

Kor düştü köklerime ince boynum eğildi

Biliyorum yakında dargınlığım geçecek

Sonuç acı olsa da niyet böyle değildi

Esen rüzgâra bile şimdi küstü bu çiçek.

Tutuştum alevlendim sol tarafım yanıyor

Dokunmayın yarama dokundukça kanıyor.