Mıntıka Hanıma Şiirler-1

Çığ düşmüş yüzüne sol yarısına

Asfaltın köşesi mıntıka hanım

Dönüşmüş umacı al karısına

Ömürler törpüsü mıntıka hanım

Sarmışsın bir gülü gönül teline

Dikenler kanatır nerden bilesin

Kınalar yakılmış duvaklı geline

Zamanlar paslanmış nasıl gülesin

Süpürge saçına güller kondurur

Kirlenmiş esvabı derin çizgiler

Volta sırasında laflar dondurur

Görsen yarasında derin ezgiler

Sarılır bir fistan allı moruna

Dişleri altındır esneyip durur

Sinesi gümüşten sırdan koruna

Lafını hiç etmez yüzüne vurur

Döndürür dünyanın dil düdüğünü

Köşeden bakışlar endamı yeter

Haddini bildirir kel hödüğünü

Aklını alırken beter mi beter

Sonunda yüklüktür dünyanın işi

İndirir küfeyi mıntıka hanım

Aklı kısa sanma sağlam er kişi

Yollara mühürlü mıntıka hanım

Evet, en sonunda ezdi şiiri

Saçından bir betim çözdü şiiri