Misketlerim Eksildi

Zaman mıydı bu denli hızlı?

Yoksa ben mi ağır kaldım yıllara?

Kucağımda bir küçük umut,

Kursağımda hayaller.

Şimdilerin yorgunuyum ben...

Koskoca bir ömür geçti yanımdan koşarak!

Peşinde gölge gibi çocukluğum,

Yamalı gülücüklerle etrafa neşe saçarak,

Yakalamaç oynadık geceli gündüzlü...

Sonra yollar uzadı, ben usandım;

Zihnim terledi, gönlüm susadı.

Tuttuğunu onaran kalbim,

Zor tutunuyor şimdilerde hayata...

Kayboldum saklambaç oynarken!

Ararken buldum kendimi sonra.

Misketlerim eksildi bir bir,

İsteklerim kesildi şimdilerde...

Önceden tutkundum ben!

Yutkundum sonra her hevesi,

Adım adım bir “ah” bıraktım ardımda...

Meğer ömür,

Bir çocuk gülüşü kadar kısa,

Bir ihtiyar duası kadar derinmiş...

İnce ince düşündüm.

Gördüm ki dünya çok serinmiş...

Her sabah güneşle birlikte,

Kırışık yüzlü yarınlardı yansıyan pencereme,

Her çizgide bir başka mevsim,

Her kıvrımda bir "an" vardı...

Zaman daraldı şimdilerde,

Sükûn buldu içimde her hüzün.

Kabrimin gülleri olsun, isterim;

Ömrümün çocuksu gülüşleri...

Toprak ıslandı, ben kurudum

Bir sevdaydı can suyum.

Ufkumda utangaç bir gurur,

Gönlüm artık sütliman....

Elimden tuttu çocukluğum benim;

Yakaladık hayatı bir köşesinden.

Hayal yüklü yarınların umuduyla,

Huzurla bakıyoruz şimdilerde hayata.

Cemil Baştürk

10.10.2026