Mısra Sustu

Kekik yüklü rüzgâr;

Yeşile yaslı harmanlık.

Ardıçların sakalını tarar,

Akşamın tütsüsü dört yana süzümlü.

Yad sevdalara göçmüş musiki.

Annenin avucunda kalan buğu;

Gülün teninde doğan sabah.

Yaylanın efilinde bir yaz eğleşti.

İncir, güneşi katlayıp bıraktı gevenin 

rüyasına.

Gölgeler gerisini bilir.

​

Sis sardı başımızı;

Eğilmiş bir omuz gibi.

Mavilikte ağır aksak

Yıldızlar ürperir.

Ne kavalın sesi,

Ne kuyularda uyuyan ay.

Heybemde bir elma kokusu.

Avuçlarımda;

Dizleri çamurlu, çocuk bir mevsim.

Serçe, terk edilmiş avluların ev sahibi.

Ocakların sıcak nefesi,

Ceviz dalında asılı beyaz dua.

​Nakış gibi işlenmişti

Kerpiç duvarlarda mahcup sevinç.

​Gece, göğün tüm yükünü koynuna alır;

Karanlık çekilince,

Sabahın zenbilinde,

Konuşmayı unutmuş yetim bir harf.

​

Sözcükler, yorgun değirmenin oluğundan aksın.

Kül rengi ışıkta

Bir küheylan.

Saye düşmüş ıssız yollara.

Değirmen gıcırtısında bir kıssa.

Su, membadan menzile sürürdü 

söylencesini.

​Saatler;

Turnaların ağır semahı.

Uçan zamanla

Bir nebze uyusun dünya.

​Mısra sustu.

Dizginler boşlukta,

Sönüyor lamba.

​Kırlangıçlar göğün yırtık cebini dikerken,

İplikleri sessizlikti.

Dumanlı türkü

Ilgıt ılgıt dağılırken,

Âsûde bir harmana 

ram oldu gece.