Mor Akşamlarda

sonsuzun ellerine dokundum

irkildi birden

heyecandan titriyordu

ben se korkudan

bilemediğim bir noktadan

gördüğüm bir resimdi

küçük bir dokunuşla

yönverdim

sıçradı renk zerreleri

kırmızılar aşkın izleriydi

tam yüreğinin ortasında

hançer izleri

süresini doldurmuş olsa da

hala ahları

sessiz çığlıklarındaydı

bir yıldız çizdim yanıbaşına

ışık olsun istedim

mordan yansıyanlar kırmızılara

ordan da açık elinin parmaklarına

aydınlanmış biranlık kaçamakta

gördüm

koskocaman mavi bir damla

saklanmaya-saklanırken de

sanki tutunmaya çalışıyordu

ama kayıyordu aşağılara

elleri kocaman pençeler gibi

kuru bir dalın peşindeydi

kapatsa avucunu diğeri

düşmeyecekti

anladım bu

'bir kırmızı-bir mavi' hikayesiydi

kendileri yok tu

ama izleri mor akşamlarda

saklı gizli yaşıyordu.....