Mübeccel

Sanırım ben de genç olmuştum

O kadar uzakta ki kıyılar

Sisler yoğun, mesafe uzak

Ne bir kayık var dönüş için

Ne de haykırışlarımı kimse duyar

Hayal meyal hatırlıyorum

Taş duvarlı evlerin sıralandığı karlı sokaklar

En dik duruşlarla beklenilen direk altı

Gecenin gündüzün farksız olduğu yıllar

Ve sen Mübeccel

Nereden bulmuştu annen baban bu ismi

Anlamını bilmezdim

Hâlâ da bilmiyorum inanmazsın

Yıllar, bazı şeyleri olduğu gibi bırak diyor

Her gün uzaklaşıyorum meraktan

Varsın öyle kalsın diye haykıran gaipteki ses

Gözleri gibi karanlıklara saklansın dünler

Zaten faydası da yok dünü bu güne taşımanın

Ne sesim duyulur, ne sesin

Mesafe meçhûl

Bilinmezlik ölçülmüyor Mübeccel

Hani yolum düşse de o sokağa gitsem tekrar

Duruyorsa eğer pencerenin sarımtırak tahtalarına takılırım yine

Köşe başında bekleyen hayalime kavuşup

Bir kez gülümsemeni beklerim

Kapkara kirpiklerini yakalarım yine

Sırf gözlerine benziyor diye

Gece karasını saklardı yüreğim hatırlar mısın

Bazen kaçardı bakışların bakışlarımdan

Bazen inadına dikerdin en güzel ışıklarını gözlerime

İki kılıçtı çarpışan sanki

İsteğin ve nazın savaşıydı bu

Bir bahane bulur dönerdin sonunda

Her defasında ben galip gelirdim

Annen güzel değildi sen gibi

Ablanın burnu havadaydı zaten yere inmeyen

Çirkindi

Oysa sen, düşünüyorum da

Belki de sevdim diye güzeldin be Mübeccel

Sevdim diye güzeldin

Sesin gibi ahenk vardı adımlarında

Kalçaların ne de güzel oynardı yürürken

Ah! Mübeccel Ah!

Bilmezsin, bilemezsin

Nasıl gelmek istedim her şeyi bırakıp ardından

Kim icat etmişti taşınmayı başka şehirlere

Nasıl ağlamak istedim, nasıl

Erkekler ağlamaz demişlerdi ya

Utandım kendimden, ağlamadım

Hiç ağlamadım

Benden bir şeyler takılmıştı yüklenip giden eşyalarınızın ardına

Hiç dönüp baktın mı, gördün mü bilmem

Tekerleri patlasın kamyonun diye düşünmüştüm gözlerimde hüzün

Söylemedim sana, söyleyemedim

Evin önünde patlamalıydı, biraz daha kalmalıydın

Yine inadına bakmalıydın

Sonradan patlamış duydum ama neye yarar seni götürdükten sonra

Son bir defa gözlerine sarılamadıktan sonra

Gittikçe azalan yokluğunu gördüm her defasında

Beklentilerime sarılmış keşkelerle doluydu artık sokak

Her geçişimde alışkanlığım seni arıyordu

Bakışlarını arıyordu

Beni arıyordu sensiz sokaklarda kaybettiğim

Geceyi gündüzü tanımazdı ayaklarım

Hep genç, hep dinç

Senden sonra mı

Omuzlarımı göremedin Mübeccel

Bükük ve çaresiz boynumu nasıl zorla taşıyordu

Dünyamı durgunluk kaplamıştı sensizliğin üstüne

Güneş doğmuyor ya da batmıyordu artık

Dereler akmıyor

Kuşlar ötmüyordu

Umurumda değildi yaz, kış, bahar

Sensiz çok sevdiğim çay bile tatsızdı

Umuduma benziyordu senden sonra umutsuz yürüyüşüm

Yorgun

Daha çok geçmeye başlamıştım evin önünden

Senden bir kırıntı var mı diye kaç yıl bakmıştım pencerene

Esintin bile yoktu belki dediğim perdelerde

Birileri taşınmış

Onlara kızgınlığım hala geçmedi Mübeccel

Nerede sararmış tahtalı pencere görsem

Mübeccel bakar mı diye bakıyorum şimdi

Delikanlı değilim artık

Çok acı çekti, çok ayrılık gördü, çok ihanet yaşadı yüreğim

Gözyaşlarımla tanışalı çok oldu inan

Erkekler ağlamaz sözünü unuttum

Erkeğim amma

Ağlamıyorum dersem yalan şimdi

Acaba diyorum mutlu musun

Ben mutlu muyum

Biz olsaydık mutlu olur muyduk

Sonra kovuyorum elimin tersiyle soruları

İnsanı bunalımına götüren cevaplayamadıklarıdır bilirim

Sırf bu yüzden sevemedim

En güzel yemler takılı olta gibiler

Hep benim peşimdeler

Sen de düşünme Mübeccel

İnsan açmış bir goncadır derim hep

Tekrar gül olma şansı yok

İlk şafağı gördüğünde solma vakti başlar

Ömür dersen bir yıldır, sanma onlarca

Bir defa yaşanan dört mevsimden ötesi yok Mübeccel

Ötesi yok

Hissetmediğini söyleme

Hissettiğini de esirgeme

Hep dolu tarafını görmek gerek hayatın

Yapabilirsen yap en azından dene

Her gün bir kere

Ayak sesi duyarsan şayet bil ki benim değil

Bekleyen varsa sokağın tam köşe başında

Biliyorum ben değilim

Bakışlarındaki yıldızları sayan varsa her gece

Saysın bırak, hep yıldız ek gözlerine

Hatırlama sakın beni

Ne bakabiliyorum gece karalarına bürünmüş gözlerine

Ne de pencerende hayallerime yüklediğim yarınlar

Elini tutan da ben değilim, değilim

Sevdin mi beni içten içe

Umursamadın mı hiç

Beni bekleyen bir gölge vardı buz tutmuş camların arkasında

O sen miydin

Bilmiyorum

Bildiğim bir şey var ihanet etmedin

Söylemedin ki edesin

Sevdiğini söyleyip de gitseydin

Ya da başka bir yüreği sevseydin, görseydim, duysaydım

Kahrolurdum, mahvolurdum

Beynimde olmazdın

Satırlarımda dolaşmazdın şu an

Oysa bak buradasın

Nasıl da volta atıyorsun mısralarımda

Her nerede yaşıyorsan

Nasıl yaşıyorsan hayatı yaşa Mübeccel

Kederi görmezlikten gel

Unuttum say dertlerini

Varsın sahte olsun gülümsemelerin

Yapıştır güzel dudaklarına ne kaybedersin

Heyecanlanacağım de, heyecanlan

Ne olur sanki gülümseyerek yaşlansan

Kapımda beklediği gibi

Senin kapında da duruyor inan

Fırsat kollayan bir ecel

Bana ihanet edenlere bile dilediğimi sana da diliyorum

Nefes aldığın sürece mutlu ol

Ve hep mutlu olduğun yerde kal Mübeccel...