Müdür Sani Yılmaz

Kalbimi tarifsiz matem kapladı,

"Kaldı," dediler; "Müdür Sani Yılmaz."

Yattığı yerden bir daha kalkmadı,

"Öldü," dediler; "Müdür Sani Yılmaz."

İnişli çıkışlı zor bir hayat yaşadı,

Kim bilir ki içinde ne sırlar taşıdı?

Dertlerini açmadı, kalbine döşedi;

"Doldu," dediler; "Müdür Sani Yılmaz."

Halbuki buralara çıkıp gelecekti,

Ama hayat yalan, ölüm gerçekti...

O kalbimizde tarifsiz bir çiçekti;

"Soldu," dediler; "Müdür Sani Yılmaz."

"Yokluk, sultanı köle yapar," derler,

Muhanata düşenler bunu bilirler;

O halde ekmeğini paylaşabilirler,

"Kuldu," dediler; "Müdür Sani Yılmaz."

Dünyadan sessiz sedasız gitse de,

Başka yeni dünyaya adım atsa da,

Ardından herkesi üzüp ağlatsa da;

"Güldü," dediler; "Müdür Sani Yılmaz."