Müebbet Sevda Otopsisi

Uçurumun tam çizgisindeyim,

Bir yanım platonik bir hasret, bir yanım dipsiz boşluk.

Ceplerimde sana birikmiş intihar notları,

Gözlerimde sabahı öptüğüm o yangınların külü var...

Ben sensiz sana mahkûmum,

Sana sensiz hükümlüyüm sevgilim;

Demir parmaklıkları ruhuma örülmüş bir sürgünüm şimdi.

Felek çakmağını çaktı, ciğerim nâr-ı ateş,

Azrail çırak kaldı, ben ölümün kendisiyle usta.

Hangi neşter keser bu görünmez ilmeği?

Hangi ameliyat masasında dikilir bu darmadağın yürek?

Sevdana esirim;

Zincirlerim paslı, umudum bir mülteci çığlığı.

Bak, kışları yaktım senin için, baharı saçlarında ararken,

Gençliğimi "şimdi mi geldim aklına" sitemlerine meze ettim.

Eğer dönmeyeceksen, eğer bu ses vermezlik sürecekse;

Geceler azalmasın, varsın dertler hiç bitmesin.

Çek tetiği, vur idam sehpasına tekmeyi;

Sıkışsın boynumda o en son ilmek,

Dinsin bu nefessiz eziyet!

Ya gel, tut elimi bu uçurumun kanayan eşiğinden uçur beni,

Götür o yasakların, o tuzakların olmadığı uzaklara...

Ya da "nesine yandım" deme bana;

Vücudum şehrini ateşe ver,

Gözyaşınla yu beni, toprağına kat öldür beni...

Çünkü ben senin için yaşamayı değil,

Seninle her gün milyon kere ölmeyi sevdim.

Doğuş Kılınç (Mezarlıklar Şairi)