Muhtemel Masallar Ihlamurun Gölgesinde
- Bir Serüvencinin Anısına -
Günü gelir
rüzgarlar başlar,
her şairin gönlünde bir dengbej yatar.
Vakitsiz göçen
bir baba olursa çocuk gönlünde
eksik bir Şakıro kalır
ağıtları hırpalayan
bir sesin veda teminde!
Susayanlar için
dicle yatağına dönüşüyor
yüreğinin kapakçıkları,
bir hüzün kirpiklerinde
ki açık bir yara
külleri silemez
Sadi'nin yağmurları da!
Zalimlik
bir demir yığını,
Erzurum'a tren gider bu yüzden
baştan çıkar
raydan çıkmayan korkular
ve hangi satıra sığar
-bilmem-
dönmemiş olan kim varsa giden
garzan çayına
ıhlamur bir hüzzam yakışır Senden!
Eylül
bir ejderdir gözlerinde,
sen sus dersin vücut sıcaklığına
bir bulutun kütlesel ağırlığı avucunda,
faili belli yağmurlar çağrılmasın
istersin
yanakların zehir zemberek meridyeninde!
Kalbinin kanını akıttığın yerde
çiçekçi kızlardan aldığın
sahipsiz gülleri bas yüreğine
ve korkma dağlara sis çökecek diye
sehpada kaç bardak varsa
O'nun gözlerini hatırlayarak başla
çay içmeye
dipnot olarak tarihe düşürülmese de!
Ne ölüm ne yalnızlık
caysan da tahtından
üzerine yürüdüğün zulmün lehçeleri
bir serhıldan var fonetiğinde...
Yağmaladığın zalim işgaller,
karıncalı sesinde
gülücükler devşirsin
sivil dudak kıvrımında
okunsa da yüzünde acının öyküsü
söv ama susma
açken, öksüzken, vurulurken, haritasızken
çocuklar korkuyu bilmeden
büyüsün diye!
Sağır ayrılıklar çoğalsa da
dayanamazsın küskünlüğe,
gülmeyi unutsa da insanlar
kırmızı yeter çiçek kokusuna
çığlık atsan söner ateş
intihar çağı biter
serviler yakılmasa!
Sen
yaşama ıhlamur kokusu
yalnızlığı katan,
dağladın
yağmuru çağıran yanını...
Al, nakaratlarla tutuştur
çocukluk oyunlarını
sana şefkatle başlayan masallar getirdim!