Mühürlü Kapı

O paslı anahtar dönerken kalbin en derin yivinde,

Açılan kapı, tozlu bir ışık sızısıdır eski evinde.

Ne bir ses karşılar seni, ne de gidenlerin ayak izi,

Sadece bir zamanlar "biz" diyen o rüzgârın nefesi...

O kapının ardı, günbatımına asılmış bir sükûnettir,

Uzak yazın kokusu, orada artık dilsiz bir minnettir.

Kurumuş bir gül yaprağı düşerken eşikteki gölgene,

Anlarsın ki; her veda aslında bir mühürdür kalbine.

Fırtına dursa da içeride, savrulan hatıralar dinmez,

Gönül bir kez o soğuk yaprak altı yanaklara değmez.

Şimdi o anahtar, o kapı ve o yarım kalan her hece,

Bir şiirin koynunda uyur, gündüzden kaçan bir gece