Münzevi

( suskunluk, anlamıdır diyorum

anlatabilmenin

suskunluk

en eski dili doğa'nın...)

münzeviydim

kaçıp durdum aşklardan

dökerken dalımdan, ayrılıklarımı

sesine bıraktım rüzgarın

tutunamadım bir zaman

münzeviydim

yitirirken gögsümde sancıyan bulutları

özleyip durdum gülüşleri yine de

ve sakladım avuç çizgilerimde

üşüyen bütün yolculukları

/ kayıp adresler mektupsuz

ve siliktir bütün selamlaşmalar...

çürüyen zamanın

bayat günlerinden

bir resim saklarım yalnızca

göz kapaklarımda.. /

münzeviydim

yaşayıp durdum, yaşayıp durmaktayım

ve eskidim okuduğum kitaplar kadar

kendime tarih oldum..

- yoksa tarih bir kimse/sizlikmi ?

eylül_2oo9