Mustafa Burhaniyeliye

Bana ilham veren, burhanı ozan,

Ne yazık ki madde, arayı bozan,

Bağımız virandır, bahçemiz hozan,

---Şıra kaynatana sözüm yok benim.

---Bahçelerim bağım, üzüm yok benim,

Bilmezler davamı, sandılar hırdı,

Denmiyordu derdim, o bende sırdı,

Doğrultmak isteyen, illa ki kırdı,

---Kalbimi burana sözüm yok benim,

---Hep eğri yaşadım, düzüm yok benim,

Çepeçevre sarmış acılı hışım,

İçsel cehennemi, sakladı dışım,

Başım Erciyes'tir, he zaman kışım,

---Cennette olana sözüm yok benim,

---İlkbaharım, yazım, güzüm yok benim.

Çok sözüm var amma, dinleyenim yok,

Gönül tellerimle inleyenim yok,

Mücrimce yaşarım bilmeyenim yok,

---Vefalı dostlara sözüm yok benim,

---Kimsenin hakkında gözüm yok benim.

Cepler delik deşik, eller seyirci,

Biz devrin kendisi, onlar devirci,

Ruhumdan anlamaz ruhu nevir'ci,

---Azrail'e bile sözüm yok benim.

---Ölmeden aşkıma çözüm yok benim

Bir kez beli dedim, değişmez andım,

Ne aşkım tükendi, ne aşka kandım,

Sevda çöllerinde Leyla'ya yandım,

---Kerem'e Aslı'ya sözüm yok benim,

---Kül olmuşum artık, közüm yok benim,

Tek birden tevhitle almışız ferman,

Derdimin içinde gizlidir derman,

İyiyi kötüyü yapmışız harman,

---Nodullu mesese sözüm yok benim.

---Hep eğri yaşadım, düzüm yok benim,

Kıyamet de ne ki, çok geldi geçti,

Canımız eceli ölmeden içti,

İdris Nebi geldi hüllemi biçti,

---Bunu bilmeyene sözüm yok benim.

---Küllisi Hak oldu cüzüm yok benim,

Yaralı yârinden almış yarayı,

Ona mesken olmuş gönül sarayı,

Ben mihnet yüzünden açmam arayı,

---Ben kulum şahıma, sözüm yok benim.

---Özüne dalalı, özüm yok benim,