Mutlu Gülüşlerin Çıkmazı

Yaşlar temizliyormuş teni

Yine yaşlar acıtıyormuş yüreği

Hep yaşlarla öğreniyormuş insan herşeyi

Ne anlarmış şu baharlar, hali

Ne gördüğün ne görmediğin içim

Bilemem ben o cümleleri

Bakamam, anlarım belki

Ne başkası bilir kimliğimi

Ne ben bilirim benliğimi

Bazen yaşlarında gözlerin

Bazen acıların altında mutlu gülüşlerin

Sonbaharların soğukluğu değil

Yanlızlığın boşluğunda var oldum acılarla

Hiç yokmuşum aslında

Kararmış siyahların yanıbaşında

Kalabalıkların çıkmazında

Hep gidebildim yolumda

Gidememişim bir yandan da

Hiç anlamadımsa da o yalanlarıda

Artık ne ben bilirim kendimi

Ne de şu günler anlar yanlız yorgunluğumu

Yolculuklarda ise soğukluğu,

Bir ten yaşar, bir gönül ısıtır

Yaksa da söndürür, gözyaşları

Yangınlarında gönül yaşar, yanlızlıkta üşür

Her aldığı nefeste de sadece kendi ölür