Mutlu Ol da Beni Sil Yeter

Sevdim… sustum, yuttum acıyı, 

Gözlerine verdim bütün hayatımı. 

Sen gülerken ben içimde öldüm, 

Bir tek sana yenildim, bunu bildim.

Ne aradın ne sordun halimi, 

Ben taşıdım ikimize kaderi. 

Bir ben kaldım bu yangının içinde, 

Sen uzaktın, ben en dipte.

Ben düştüm, sen uçtun, 

Ben bittim, sen unuttun. 

Bir kalbim vardı zaten, 

Onu da sen susturdun.

Ben giderim, adımı anma, 

Mutlu ol yeter, bakma arama. 

Kalbimi yaktın, külüm havada, 

Sen güleceksen, ben kaybolurum

.

Ben giderim, geri dönmem, 

Seni sevmiştim, inkâr etmem. 

Bir tek cümlem var dünyaya: 

“Mutlu ol da… beni sil yeter.”

Fotoğraflar bile soğuk şimdi, 

Hatıralar bile düşman gibi. 

Bir sesin var hâlâ kafamda, 

“Kal” demedin, bu en ağır yanı.

Sokaklar tanık bu halime, 

Adın kazılı her köşeme. 

Ben yanarken sen uzaktın, 

Aşk dediğin bu mu bize?

Ben sana dünya oldum, 

Sen bana yabancı. 

Bir kalp var elimde, 

Artık sadece acı.

Ne varsa verdim sana, 

Sen yine yetmedin bana. 

Şimdi sustum tamamen, 

Git… benden uzağa.

Ben giderim. 

Sil beni. 

Mutlu ol. 

Bitti.