Müzmin

geç gelişlerine yaşadığım az

erken gidişlerine öldüğüm gibi...

ne geç gel ne erken git

ne az gel ne çok git

vakitlerim kararsız

kararlarım vakitsiz

ıssız karam

beyazdan geçit

olduğum gibi...

bana gelmeyi unuttun mu dünden

döndüğün evleri arıyorum da

gizlenip ilk kuytuda taklidini yapmak için

en sevdiğin şarkıdaki o şımarık oğlanın

ellerinin kusursuzlaştırdığı kapıyı

çaldığın gibi...

şimdi çamurlu sokaklarda kış sisi

burnunu çeken çelimsiz limon kafalı

yeşil ayakabılarının ucu açık o çocuk

eksik bırakılmış sokak tatlarından

duvarları yazılı

tek katlı

içlerinin karanlığı ılık

ezikliği içimde

göz kapaklarından öptüğüm

evlerden geliyorum...

bildiğin gibi...

yorgun atlar düşer kıyısına gece korkularının

ölüm yalnızlığını korumaya çalışır

gözyaşlarımdan bir toz bulutu kalır sabaha

rüyalarımdaki atmaca gözlerinden vurulur

içime cız eder gibi aklıma saçların dolanır

adın müzmin adsız ömrüme güz olur

gelir yurtsuz imlâmın baş köşesine kurulur

adsızlığım da silinir...

silinir...

silinir...