Nar-ı Ömrüm Affettim Seni

/unutabilmek için önce affedebilmek gerek/

sandım ki

göğü daha mavi boyar ellerimiz

yapraklar daha bir yeşil durur dalında

bozkır güneşe kafa tutar

başı dik olur mesela

kurguya dayamazdım sırtımı

cam kırığı gibi

eşinmez karnımda acı

sofrayı yalnızlığa kurmaz ellerim

şişede açılmaz efkarım

bir kutuya toplamazdım aşkı

yirmi dört kere uzamazdı gölgem

zaman repliklerine yazmazdım kayıbı

zorluğun sirayetiydi bu

aczimin faydasız dirayetine

damlamızla deniz taşmazdı belki

mutla taşan damla olabilirdik

eşe dosta kalırdı faydamız

nemrut oduna su döken karınca övüncünü

hayatın akarına taşıyabilirdik

oysa

kibritin barutuymuş sevdamız

bir kavlık siteme yitip giden

katline durduğun her iyi niyetimin

sabbah'ı olduğunun farkında mısın

bunca zaman

şunca emek

şimdi desem

sabun köpüğündeki ikilem

bir tutam gözyaşına teslim

çok sevdiğimi yazdım kimi zaman

kimi zaman yazdığımı çok sevdim

önce öfkemi affettim

sonra da seni

ya sen

ya s/öze düşürdüğün leke

incittiğin gönül

kırdığın neşe

bıraktığın yara

sende bulduğum her güzelliği

parça parça öldürmeye yetti

25eylül11

bizi yardan düşüren dilde ar olmadın ya

bahtın da yolun gibi açık olsun nar-ı ömrüm