Nârin’in Ağıtı

bir çocuktu o,

fanilasında vicdanın kokusunu arayan,

komşu kızı münevver’e hasta,

sıtmalı düşler içinde kamyon sesleriyle uyanan bir çocuktu.

bir çocuktu,

yalnız yatağında yastığını sararak tanrıya uçan,

her gecede bir masal kadar saf,

bir çiçek kadar kırılgandı.

bir çocuktu o,

ellerinde gazoz kapakları,

cebindeki bilyelerle hayatı döndürmeye çalışan,

ama bir gün bir aşkın boy aynasında kendini öldüren.

o çocuğu kim öldürdü?

o çocuğu içimdekiler öldürdü,

sustuğumuz her seferde,

bakarken gözlerimize,

anlattıklarından öte bir çocuktu o.

toprağa karışırken

kirli ve kibirli düşleriyle,

yalnızlık boynumuza sarılırken,

o çocuk sustu.

ben sustum.

ama o çocuk,

leyla’nın masallarında kaybolmadı.

bir gün bir düğün salonunda turkuaz umutlarını

boynuna dolayan çocuktu o,

yalanlara sarılmadı.

o çocuğa sor,

hangi masalda yer buldu kendine?

o masal ki

hüznün çarpım cetvelinde kaybolur,

her kalpte derin bir yara bırakır,

ve kimse bilmez,

bir çocuk içindeki umudu nasıl diri tutar.

anne özlemi ağlayan bir çocuktu o,

mezar başında beyaz papatyalar diken,

ama bir daha asla dokunamayacağı elleri özleyen.

ağlamazdı o çocuk,

susardı sadece,

çünkü her suskunluk bir türküydü dudaklarında.

peki derdi çocuk,

"peki" deyip geçerdi başka bir aşka.

ama biz geçemedik o çocuktan,

onun kirpiklerine düşen gözyaşından.

bir adam olamadı o çocuk,

çünkü hep çocuk kaldı,

her bir nefeste biraz daha kayboldu.

bir çocuğa ağıt yakmak zordur,

çünkü o çocuk bizim içimizde saklıdır.

külliyen kandık masallara,

ama o çocuk kandırmadı bizi.

içindeki saf dünyaya hep inanırdı,

çünkü her şeyden önce o çocuktu.

sadece bir aşkla çözülemeyen çocuktu.

bir mezar taşıdır şimdi o çocuk,

adını unutmadığımız,

ama sesini duyamadığımız.

bir nefeste,

bir duaların arasında kaybolan,

peki diyen,

ve sessizce başka bir dünyaya geçen.

o çocuk,

şimdi rahmine düşmeyen bir annenin çığlığı,

ve asla doğmamış bir hayalin son hatırası.

o çocuk,

gözlerinde her gece bir yıldız kayarken

sonsuzluğa giden bir papatya tarlasıdır.

bu şiir,

o çocuğun mezarına diktim,

sessizce solan tüm umutlara...