Narkozda Son Gerdan
Narkozun puslu sınırında, mekanik bir soğukluk ile kalbin dindirilemeyen sızısı arasında sıkışıp kalmış sarsıcı bir veda.
Tevfik Ağabey'e ithafen ;
Maristan'da son gecem,
Ağzımda, hortumların didaktik senfonisi.
Seni çağırıyor gözlerim,
Sözlerin anestezimin karamsarlığında.
Ve çıka-geliyorsun,
Ölülerin elini uzattığı o belirsiz sınırdan geçerek,
Yarı uyanık bir sayıklamanın tam ortasına düşüyorsun.
Beyaz önlüklerin gürültüsü kesiliyor apansız,
Monitörün o ritmik tik takları susuyor,
Sadece göğsümdeki o eski taşikardi kalıyor geriye.
Yeşil bir örtünün altında, bilincimin en kuyusunda,
Beni ayazda bıraktığın o soğuk kompartıman canlanıyor yeniden.
Hani gitmiştin ya koca şehri kucaklayıp,
Hani köpük köpük suların öbür yakasına kaçmıştın…
Şimdi buradasın, narkozun en hırçın dalgasında.
Kokun sızıyor serum borularından içeri,
Gözlerin içimin en koyu yeşiline yeniden katarakt indiriyor.
Dudaklarının benine asılı kalmış son bir nefesle,
Gitme diyorum, gitme bu defa…
Ama sesim, o didaktik hortumların arasında boğuluyor.
03.11.2026
- Yoğun bakımda yaşam mücadelesi veren bir tanıdığımın, eşiyle son defa konuşmasının ardından yazılmıştır...