Narsist Düş

Kırılmasında değil bir aynanın,

Arkasındaki karanlığa bakakaldığında başlar sarsıntı.

Kendi gölgesini güneş sanan çocuk kalbim,

Her övgüde bir tapınak inşa eden,

Her parıltıda tanrılığını ilan eden.

Oysa pürüzsüz fildişi kuleydi zırhım,

Dokunsalar dağılacak kadar ince,

Bakışlardan koruduğum, alkışlarla beslediğim.

Derken bir çatlak belirdi tam ortasında

Kendi muazzam suretimdi vurup kırdığım,

Toprak kaba dökülen cam kırıkları gibi.

Ne ağır felakettir insanın tahtından düşüşü.

Yokluğumun kefenini biçti küçümser bir bakış,

Sen de herkes gibisin diyen o fısıltı...

Gözlerindeki o soğuk deniz,

Benim hayalimdeki imparatorluğu yuttu.

Şimdi bir serap kalıntısıyım çölümde.

Kabuk bağlamaz bu yara,

Ne merhem kabul eder kibir,

Ne de lekelenmeyi bağışlar o narsistik düş.

Dışarıdan mükemmel bir heykel gibi duran bedenim,

İçeride kendi ufalanışının sessiz çığlığında.

Ben ki bir ömür sadece sevilmeyi umdum,

Kendi yansımama âşık bir kör gibi.

Şimdi o dipsiz kör kuyuda,

Kanadığı yere değil,

Sıradanlığına ağlıyorum yaramın.