Nar/siz misiniz
küçük zaferleri vardı onun
küçücük küçücük alemler eşliğinde
hırsla dalgalandırırdı güdük gönderinde
sırf aleme nispet olsun diye
bi dudağı yerde bi dudağı gökte
diyemem amma
burnu kaf dağının ardındaydı
ruhu uçurum eşiğinde olsa da...
parlak kabuğunun içinde
caka satardı da alemlerde
bir başına kaldığı vakit
bin bir parçaya bölünürdü aynaların gölgesinde
her sabah çürümeye yüz tutmuş tanelerini toplardı
tek
tek
kabuğuyla/ bir daha
bir daha övünerek
öyle ya/ kendi inanmazsa yalanına
elaleme nasıl söyleyecek
tinden azade aşklarla
tenini nasıl besleyecek
dudağının kenarından sızarken
tek hamlede yediği aşkların kanı
olanca heybetiyle atıverirdi heybesine
olağan söylemlerle silerken/ gülümseyerek...
hadi
ben aynaların gölgesindeyim de şimdi
ya siz
dudaklarınızı siler misiniz