Nasıl Zengin Oldum.

Bırakalım aşkı,sevdayı,hileyi,şeri,aşk pazarını kapatarak,akıl pazarına bakalım derim. onayınızı almadım

amma bu çarşıya gireceğim,dilerim yorumunuza lâyık bir şiir oluşturmuşumdur.Sevgilerimle.T.C..Çiçek.

--------------------1-----------------------

İnsanın en bahtsızı,varlıksız fakirlerdir,

Adam yerine konmaz, asalaktır sanırlar.

Tavanda yerleri yok,tabanda hakirdirler.

İçlerinden değil de,,dış alemli tanırlar.

Çocuklarınla eşin, yüzüne demezler de,

Çıkmaz arzu ederler, zenginliğin katına.

Ayda birkere olsun,baklava yemezlerde

Vitrinler de bakarlar,---tatlılar suratına.

Ocakta çırpı yanar,tencerede su kaynar,

Pişmesi istenilen,yemekler orda pişmez.

Pastırma kokusunu,alınca burnu yanar

Tandırda ki kemikler,kaynayınca da şişmez.

Canıma tak etmişti,fakirlik denen illet,

Sığara ikramları, .bana daim zûl oldu.

Nasıl geçiniyorlar,bilmiyorum bu millet

Benim kadar çalışan,onlar da basit kuldu.

Vurdum dağa kazmayı,söktüm ağaç kökünü,

Komşunun eşeğiyle,taşıyordum pazara.

Irmak kenarında ki,çayır olan bükümü

Belleyip sebze ektim,çıkmadı yüzüm kara.

Çerçiliğe başladım,uyuz bir eşek ile,

Köy kasaba dolaştım,halkım çok az varlıydı.

Temiz ve saf köylüler, düşkündü tatlı dile

Para yok takas vardı,böyle daha kârlıydı.

.............................................2519...........-->