Nasılsa

seni kendim için özlemedim

hasretimin gururuyla oynayamaz zaman

kılıç artığı bir hayatla uğraşa dururken

uykudan öte bir beklentide...

sabahlar ne kadar pazara keser

gün sonları nasıl cumalaşır

kırlangıç yuvalarından baksam aşağılara

ne denli senli olur çocukluğum

ve hâlâ soruyorum...

tendeki yankıyla bitmez son

tarihleşmeli bu

kenar mahalle balkonundan belki

sokak çeşmesinden

pazen güzellikten

ekmek ve çay inceliğinden

ya da başlamamalı hiç...

çoğunluk sondur

sorusuz üstelik

ve aşk

ömür kancasını

boşluğa atar

anlamsızlık baş tacı edilir

şairler ve işçiler kalır geriye

bu kez hep değil ama...